Afgelopen maandagavond 18 april jl. zaten we in 'De Poele' voor de tweede keer in een reeks avonden na 'Angst en Vertrouwen' bij elkaar en nu met het thema 'Weerbaar zijn'.

Drie casussen
Ingezet werd met een drietal casussen. Een You tube-filmpje liet zien hoe je je kunt vergissen bij het beoordelen van een situatie die je onderweg meemaakt.
Vervolgens las Chris Dees, mede-organisator van deze avond, een column voor die hij eerder publiceerde in Dingetjes over betrokkenheid bij een treinincident toen hij drie mannen betrapte die er vandoor gingen met de laptop van een Japanner. Het werd oog in oog met een stiletto of 'kiezen voor niets zien als je toch iets ziet, en kop dicht'? En tot slot kwam nog een situatieschets aan de orde over lawaaioverlast van jongeren op Meppeler bankjes waarbij op afstand 'gecommuniceerd oftewel geschreeuwd' werd en er geen open gesprek face-to-face tot stand kwam. In groepjes kon men met elkaar overleggen hoe men zich in deze drie casussen kon inleven en hoe men zich hieruit eventueel kon redden.

Na de pauze werden de casussen besproken en werden de twee heren, Mustapha El Barbari en Khalid Bouazza van de Stichting Weerbaar Meppel, gevraagd om hun commentaar. De vergadering vond dat er niet of nauwelijks over vooroordelen gepraat kon worden daar de andere partij onvoldoende aanwezig was en zich vaak niet liet zien. Hoe kunnen we van integratie spreken als de autochtone kant altijd in dit soort situaties de grote meerderheid vormt? Mustapha verdedigde zich door te stellen dat het moskeebestuur pas aangetreden is en hun weg nog moet vinden. De Marokkaanse gemeenschap is een grote minderheid in onze stad en het aantal deelnemers op deze avond is een autochtone 'minderheid' op zoveel Meppeler inwoners! Wil je mensen bereiken uit Marokkaanse of Turkse kring, moet je via sleutelfiguren uit hun midden de mensen warm krijgen voor iets. En … kun je zomaar stellen dat het moskeebestuur de stem van de hele Marokkaanse gemeenschap in Meppel is?

Weerbaarheidsmodel met de 4G's
In hun werk maken ze gebruik van het weerbaarheidsmodel volgens de werkwijze van de 4 G’s: Ons gedrag bestaat uit verschillende componenten.
Gebeurtenis (G1) + Gedachten (G2) = Gevoel (G3) + Gedrag (G4)
G1 bevat de gebeurtenis op zich
G2 bevat de gedachten over de gebeurtenis
G3 bevat de gevoelsreactie op die gebeurtenis
G4 bevat de gedragsreactie als gevolg van die gedachten.

Wat zich zichtbaar aan ons voordoet, zijn de gebeurtenis en ons gedrag als gevolg op die gedachten. Dat zien we en maken we mee. Maar wat we eigenlijk te weten moeten komen, is wat onze gedachten zijn over de gebeurtenis en wat voor gevoel die gebeurtenis bij ons oproept. Vertrouwen in elkaar en het gesprek met elkaar is daarvoor nodig.

Tips bij praten over terreur in het onderwijs
Aan het eind van deze avond liet Chris Dees zien hoe na de aanslagen in Brussel het onderwijs in België met tips verscheen over
- hoe praat je met je kind over geweld en terreur?
- hoe praat je met ouders over terreur?
- hoe praat je met leerlingen over terreur en geweld?
- hoe praat je met jongeren over controversiële thema’s?
Wie nieuwsgierig geworden is, zoekt naar de website www.klasse.be en vindt hier de nodige tips en uitwerkingen.
Henk Rous vulde dit nog aan met de titel van een boek dat pas verscheen van de hand van Margalith Kleijwegt: '2 werelden 2 werkelijkheden', verslag van een onderzoek dat zij gedaan had op scholen in opdracht van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

Een meer dan betrokken avond liep ten einde. Tot slot nog dit recente voorval:

Ik stal mijn fiets in Meppel. Op nog geen 50 meter afstand staat een jonge knul aan een sigaret te draaien of …. laat ik maar zeggen een sigaret te bewerken, klaar te stomen voor meer dan nicotine alleen! Ik kende hem niet, en mogelijk toch ook weer wel.

Ik liep op hem af, en hij draaide zich half om. 'Man, dat moet je niet al te veel doen. Je ziet er zo goed uit, zo … zo … atletisch, zo … zo … stoer. Je hebt je li-chaam mee, je kan je opleiding afmaken, je gaat het gewoon maken man!' 

Hij draaide zich nu naar me toe, en zei: 'Vergis je niet meneer, ik ben een Ma-rokkaan!' Deze acht woorden raakten mij diep, en waar ik ook ben en wat ik ook doe, ze schieten me vaak te binnen en voor mij zijn er daarom deze avonden want waar een mens is, is veelal ook een medemens. Kortom: de omgeving van een mens is altijd een medemens.

Chris Dees, 19-04-2016

Deel artikel via

Een aantal keren per jaar versturen wij een nieuwsbrief, met ons laatste nieuws. Heeft u hiervoor belangstelling, meld u dan hieronder aan.
captcha